Αυτή την Κυριακή στο «Τεχνουργείον», στην παραλία Γριμπόβου στη Ναύπακτο, προβάλλεται με την υποστήριξη του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Ναυπακτίας «Όλοι μαζί», η ταινία του Δημήτρη Αθανίτη «Invisible» με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Στάνκογλου (α’ προβολή στις 19:00, β’ προβολή στις 20:30).

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης μιλά στο LepantoMag.gr και την Έμυ Παπαδούλα για το περιεχόμενο της ταινίας και τα στοιχεία που επιχειρεί να αναδείξει μέσα από αυτή.

 

Γιατί ο αγγλικός τίτλος “Invisible” και ποιο θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το «αόρατο» στοιχείο στην ταινία σας;

Ήθελα ο τίτλος της ταινίας να παραπέμπει σε κάτι ευρύτερο από την ιστορία του ήρωα, να παραπέμπει σε αυτό που θα χαρακτήριζα κοινωνικό αόρατο, γι αυτό διάλεξα αγγλόφωνο τίτλο, χωρίς να υπάρχει περιοριστικό άρθρο.

Αόρατος είναι ο Άρης, ο ήρωας της ταινίας, που χάνοντας τη δουλειά του, χάνει τη θέση του μέσα στον κόσμο. Αόρατος νιώθει κι ο εξάχρονος γιος του, που προσπαθεί να βρει τη δική του θέση μέσα στον κόσμο των μεγάλων. Η ταινία μιλά όμως και για  ένα χώρο πραγματικό, όπως ο Ασπρόπυργος που αν και είναι δίπλα στη μητρόπολη, παραμένει άγνωστος. Μιλά για ένα κόσμο ολόκληρο που είναι αόρατος. Ένα κόσμο στον οποίο ίσως ανήκουμε κι εμείς. Ακόμη κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγκεκριμένη ταινία;

Η ιδέα για το Invisible ξεκίνησε σαν μια αντίδραση σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Σαν μια αντίδραση στον παραλογισμό, απέναντι στον οποίο δεν βλέπω αντίδραση, παρά μόνο παθητικότητα. Την ιδέα της ιστορίας όμως την δανείστηκα από μια προηγούμενη ταινια μου, το «2000+1 Στιγμές», μια σπονδυλωτή ταινία με θέμα το Μιλένιουμ, ταινία που ο αυστραλός κριτικός Bill Mousoulis επέλεξε στις 10 καλύτερες ταινίες στον κόσμο για το 2001 στο Senses of Cinema.

Τί επιχειρείτε να αναδείξετε ή να θίξετε μέσα από το “Invisible”;

Κατ’ αρχήν ήθελα να ρίξω φως σ’ αυτό τον κόσμο που μένει στο περιθώριο αόρατος, σαν να μην υπάρχει, όπως και στο τι συμβαίνει στο μυαλό και στον μικρόκοσμο κάποιου σαν τον Άρη, τον ήρωα της ταινίας, που χάνει τη δουλειά του και μαζί μ’ αυτό, χάνει και τη θέση του στον κόσμο. Ταυτόχρονα οδηγώντας τον ήρωα σε ακραίες επιλογές, θέλησα να δω πως είναι να διαταράξεις το τέλμα στην επιφάνεια ενός συστήματος όπου όλα λειτουργούν τελείως προβλεπόμενα και βάσει σχεδίου.

Από πού αντλείτε τη θεματολογία των ταινιών σας;

Από το τι συμβαίνει γύρω μου, από την ανάγκη μου να αναδείξω πρόσωπα και καταστάσεις που μένουν στο σκοτάδι, από μια προσωπική μυθολογία και πάντα από προσωπικά μου βιώματα, άμεσα η έμμεσα αλλά οπωσδήποτε ισχυρά. Με ενδιαφέρουν ιστορίες που ξεπερνούν το αυστηρά προσωπικό. Με ενδιαφέρει να συνδυάσω το πραγματικό με το φανταστικό, τον ρεαλισμό με το κινηματογραφικό ταξίδι.Το παράδειγμα της πρώτης μικρού μήκους ταινίας μου με τίτλο «Φιλοσοφία», λέει πολλά. Τότε, το 1993, μόλις είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο Σεράγεβο και το σενάριο της ταινίας ήταν το εξής: «Οι πόλεμοι στα Βαλκανια επεκτείνονται, η ελληνική οικονομία καταρρέει, ο Πρόεδρος κηρύσσει πτώχευση. Μόνη εναπομείνουσα δραστηριότητα, φιλοσοφία!» Τότε στη Δράμα,αυτή μικρή ταινία πήρε το Βραβείο Φανταστικού. Μερικά χρόνια αργότερα ήταν πραγματικότητα.

Πόσο δύσκολο είναι να κάνει ταινίες κανείς στην Ελλάδα της κρίσης;

Πάντα ήταν και είναι δύσκολο να κάνεις ταινίες σε μια μικρή αγορά σαν την Ελλάδα. Η κρίση έχει κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, από την άλλη όμως έχει απελευθερώσει δυνάμεις κι έχει φέρει μια εγρήγορση. Αυτό είναι το θετικό κι έτσι δεν μπορώ παρά να είμαι αισιόδοξος μια και το σημαντικότερο κεφάλαιο για μένα είναι οι άνθρωποι, οι συνεργάτες μου.

INVISIBLE, a Dimitri Athanitis film, spot from Dimitri Athanitis on Vimeo.

 

Λίγα λόγια για τον Δημήτρη Αθανίτη:

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπουδασε κινηματογράφο και αρχιτεκτονική. Η πρώτη ταινία του Αντίο Βερολίνο (1994) κέρδισε δύο διακρίσεις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έγινε καλτ, ενώ η δεύτερη ταινία του Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο (1997) ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Αλέξανδρο και κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας με την Λένα Κιτσοπούλου. Η ταινία του, 2000+1 Στιγμές (2000), πρώτο μέρος μιας τριλογίας με την Πόλη των Θαυμάτων (2005) και τις Τρεις Μέρες Ευτυχίας (2011), επιλέχτηκε από τον αυστραλό κριτικό Μπιλ Μουσούλη ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες για το 2001 στο Senses of Cinema, ενώ είχε διεθνή αναγνώριση με κριτικές στα Variety, Sequenses, Age, κ.α.
Ο Δημήτρης Αθανίτης είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και γενικός γραμματέας της.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Email this to someone
 
 

Αφήστε το σχόλιό σας

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί.